Sinds 2019 is Hans Reindersma een vertrouwd gezicht in Theater De Regentes. Wie goed kijkt, ziet zijn werk overal terug: een geschilderde wand, een nieuwe vloer in een vergaderruimte die ooit een kale ruimte was. Als vrijwilliger in het klusteam draagt hij elke dinsdag bij aan het onderhoud en de verbetering van het gebouw. Maar minstens zo belangrijk is voor hem de gezelligheid, het vaste ritme en het gevoel ergens thuis te zijn. Ik sprak Hans over klussen, ouder worden en een nieuw leven beginnen.
Hoe kwam je zo bij De Regentes terecht?
Ik was net naar Den Haag verhuisd. Mijn schoonzoon had een affiche zien hangen en zei: ze zoeken vrijwilligers bij Theater De Regentes, lijkt je dat wat? Na een gesprek met de vrijwilligerscoördinator was ’t klaar en werd ik eigenlijk meteen ‘in het diepe’ gegooid. Zo’n twee keer per maand werkte ik in de foyer, hartstikke leuk. Maar toen kwam corona en lag alles stil, behalve het klusteam. Toen nog een klein team van vier of vijf mensen, en die mochten door: klussen met afstand. Zo kwam ik bij het klusteam. Toen het later weer mocht, heb ik nog even horeca gedaan, maar uiteindelijk heb ik gekozen voor het klussen.
Waarom het klusteam?
Wat leuk is zijn de nieuwe projecten en de variatie ervan. Toen ik begon hebben we de zolderruimte waar het licht en geluid wordt bediend, uitgebouwd met een grotere vloer. Balken erin, planken erop, een beetje dat grove timmerwerk. En laatst hebben we dat ook gedaan bij de ruimte naast het Ketelhuis. Dat is nu een vergaderruimte geworden.
Met de komst van Norman is er veel veranderd. Hij is technisch, heeft overzicht, alles is goed voorbereid en dan is het werk mooi om te doen. In het klusteam zitten altijd wel mensen die weten hoe de dingen moeten gebeuren, bijvoorbeeld iemand die installateur is geweest en alles weet van leidingen. En nu hebben we ook een paar ervaren mensen die door durven pakken: niet te lang overleggen, maar goed kijken wat er moet gebeuren, boor in de muur en daar gaan we, boem. Dat maakt het werk nog veel swingender!
Je laat dus letterlijk sporen achter in het gebouw.
Ja. Laatst was ik hier met mijn vriendin en dan kan ik overal wel iets aanwijzen waar we aan gewerkt hebben: iets geschilderd, of een zaal opgeknapt.
Je doet ook nog ander vrijwilligerswerk?
Sinds 2020 klus ik ook bij Villa Ockenburg in een vast team – net zoals bij de Regentes een heel trouw team met vaste voortrekkers – en op een vaste dag. Dat vind ik prettig: een beetje structuur in de week. Je komt elke week dezelfde mensen tegen en dat wordt vertrouwd.
Wat betekent het werken als vrijwilliger voor jou persoonlijk?
Het leukste is toch wel dat je in vaste teams werkt. Een van de gezelligste dingen is om elke dinsdag om tien uur binnen te komen en dan met z’n allen koffie drinken en bijkletsen, net als vroeger met collega’s op werk. Dat vind ik geweldig. Volgende week hebben we weer een klusteambijeenkomst. Dan gaan we vergaderen. Ik hou helemaal niet van vergaderen, maar hier vind ik het leuk. En er is ook altijd wel iets te vieren: de seizoensopening, het zomerfeest. Daar zijn ze hier bij De Regentes heel goed in. Dat maakt het leuk en levendig.
Je komt oorspronkelijk niet uit Den Haag. Hoe was die overgang?
Ik kwam uit Groningen met het idee om te settelen in Den Haag. Mijn dochter woont hier. Ik reed een paar keer per maand op en neer om op mijn twee kleindochters te passen. Op een gegeven moment ontstond het plan om hierheen te verhuizen. Behalve mijn dochter en haar familie kende ik hier niemand. Daarom wilde ik vrijwilligerswerk doen, om mensen te leren kennen. En ik vond het meteen geweldig: een warm onthaal, enthousiaste mensen, een leuk team. Ik woonde toen vlakbij het theater en had al snel het gevoel: dít is mijn nieuwe dorp.
Dat lijkt me een flinke stap: verhuizen naar een stad waar je bijna niemand kent.
Ja, maar het is goed gelukt. Ik ken de buurt inmiddels goed. Mijn dochter heeft me veel laten zien: de duinen, leuke plekken in de stad. Zo ben ik hier echt op mijn plek gekomen. De Regentes heeft daar een belangrijke rol in gespeeld.
Heb je naast al dat klussen nog tijd voor hobby’s en andere activiteiten?
Sporten, fietsen vooral: in het begin heb ik hier veel gefietst, ook op de racefiets. En ik pas natuurlijk regelmatig op mijn kleindochters. Ik ben zo’n beetje met die meiden groot geworden. Toen ik hier kwam waren ze acht en vijf, nu zijn ze veertien en twaalf. Het is leuk om dat zo van dichtbij mee te maken.
Wat vind je van Den Haag als stad?
Ik voel me hier thuis, net zoals in Groningen. Groningen is kleiner, intiemer. In de omgeving kun je eindeloos fietsen. Rondom Den Haag is het nogal volgebouwd, maar samen met mijn vriendin ontdek ik nu het Groene Hart. Ik woon in een fijne buurt, vlakbij het strand en de duinen. Die geven me een vrij gevoel, zoals Schiermonnikoog en Terschelling.
Je bent nu met pensioen, wat deed je daarvoor?
Vanaf 1975 heb ik als fysiotherapeut gewerkt. Oorspronkelijk begon ik op de HTS met waterbouwkunde, maar daar heb ik nooit echt mijn draai gevonden. Dus na anderhalf jaar besloot ik dat ik therapeut wilde worden. In Groningen was net een avondopleiding gestart. Na de opleiding ben ik in de revalidatie gaan werken met mensen met langdurige klachten, onder andere in Beatrixoord en later in een revalidatiecentrum bij Drachten.
Na mijn pensioen, waar ik nog helemaal niet aan toe was, ging ik als invaller aan de slag. Later vroeg een vriendin of ik niet bij haar in het revalidatiecentrum, voor mensen met o.a. hersenletsel in Zuidhoorn als vrijwilliger wilde komen werken. Dat heb ik vervolgens nog jarenlang gedaan, tot mijn verhuizing in 2019 naar Den Haag.
Je hebt na je pensionering nog lang doorgewerkt. Hoe oud ben je als ik het vragen mag?
Ik ben negenenzeventig, word dit jaar tachtig. Ja, ik vind het zelf ook een lachertje. Er is vroeger ergens een fout gemaakt denk ik, ik voel me totaal geen tachtiger. Ik heb geluk.
Toen ik als fysiotherapeut begon was ik al dertig en had ik veel jongere collega’s. Veel van mijn vrienden zijn ook jonger, dus ik beweeg me eigenlijk altijd in een jongere leeftijdsgroep. Dat scheelt. En mijn kleindochters met hun sport, hun muziek, de middelbare school, houden me ook actief en ‘bij-de-tijd’.
Muziek speelt een grote rol in je leven.
Ja, dat is altijd zo geweest. Ik houd vooral van nieuwe muziek, zoals op dit moment Geese, het liefst een beetje tegendraadse pop. Ik ga nog steeds graag naar concerten, al wordt het wat minder. Naar Crossing Border, ook voor de muziek. Af en toe springt daar iets heel moois uit. En ik speel gitaar. Soms fiets ik ’s avonds naar mijn vriendin over de landgoederenroute. Dan is het stil, verlaten en vooral heel donker: met muziek in mijn oren is dat fantastisch.
Heb je een bucketlist?
Nee. Ik heb genoeg te doen. Ik hoef niet ver weg. Samen met mijn dochter heb ik in 2019 een camper gekocht. Daar ga ik graag mee naar Noorwegen, Duitsland, Kroatië en veel naar Frankrijk, een heerlijk land om te zijn. Sinds vier jaar heb ik een vriendin en dat maakt het leven rijker. We fietsen veel en gaan samen met de camper op vakantie, zo hebben we elkaar ook leren kennen: op een camping in Frankrijk.
Waar ben je nooit te oud voor?
Je bent nooit te oud om te veranderen! Nadat mijn relatie uitging, ik alleen woonde, en moest stoppen met werken, zei mijn dochter: ‘Hans, wat ga je doen met de rest van je leven?’ Die vraag maakte iets in me los. Het is een goede keuze geweest om te vertrekken uit Groningen, een nieuwe start te maken, een nieuw leven te beginnen. Het dwingt je een nieuw patroon in je leven te vinden en nieuwe uitdagingen aan te gaan. Ik had nog nooit in een theater of in een landhuis gewerkt. De verandering heeft me goed gedaan. Ik kan het iedereen aanraden!
Door: Elin de Zee